GeL(meyin) Üstüme...

[Aquila]

'Yeter artık gelmeyin üstüme...


Yormayın kalbimi daha fazla!'dedimanlamadılar benianlık bi sinir hali iki güne kalmaz geçer dediler...Kaldıhemde hiç gitmemek üzere...!Tükettiler yüreciğimi tüm ikazlarıma rağmen...!



Aslında onlar değildi ihtiyacım olanKızdıklarımdıinceden inceye nazlandıklarımdıincitenlerdi onlar beni...!'Durundaha fazla acıtmayınhal kalmadı yürektegelmeyin üstüme!' dedimanlamak istemediler beni...İşlerine geldi her zulme boyun eğen ben...!Kimseyeartık ona bile ihtiyacım yok çünkü en fazla kendime hasret kaldım ben...!



Yine kendime kaldım sonunda..
Hiç kimseyi değilkendimi sınıyorum bu ele avuca sığmayan yalnızlığımda...Şikayet etmiyorum!İsyan etmiyorum..Ah etmiyorum bu hale gelmemde katkısı olan hiç bi 'İnsancığa'...!

Suçlamıyorumda kimseyi...İzin veren bendim bunlara;
Hakkım yok ki...!



Yüreğimi susturdum dün gece koyuldum yola...Daha çok yeniyiz ama kararlıyız bu hayat yolunda...Sevmekse;bidaha seveceğim...Ölmekse bu sefer kendim için öleceğim...

!Susturdum;Hayatımın sazanlarınıhırsızlarınıoyuncularını...!



Şimdi bi ben yeterim banasusmayacağım asla kendime bidaha...!



BakSayDıN göRebiLirDin
her$ey gözLerimdeyDi
GözLerimDe biR daMLa ya$ waRdı
AqLayAmaDım
O ßiR damLadA sEn wARdın
AnLayaMadın!!

[LiLa]

yüzü çizilmiş lekeli bir sokaktır şimdi içim
karanlığı yırtan naralarıyla birazdan kendini paralayan sözler geçecek üzerimden
üfleyerek kapatacak lambalarını dilim
demli bir yaş akacak kalemimin ucundan
ve özlem ıslaklığı mendiller düşecek gözlerimden


saçlarını kirpiklerimle taradığım
sevgiliye dair kelimeler
ve dizlerini karnına çekmiş
hüzünlü cümleler
ardımdan ağlamasın!

ellerimi başımda kavuşturmuş
satır arası bir ötenaziye duruyorum
giyotine bırakıyorum can hıçkırığı parmaklarımı
sipere yatmış kurşun asker telaşından
kendimi vuruyorum
beni kimse anlamasın!

eyy! yazılmayan öyküm
ve incilerini nakaratında taşıyan türküm
sesi gür
vicdanı hür
adımlarını nergislerin ayak bileğinden koparan şiirlerim
ruhumla bedenim arasında tek aynasınız
kervan yükü dert yüklediğim sayfalarım
hoşçakalın!
şimdi çıplak bir gecede kirli bir ay suretine astığım
kendim kadar yalnızsınız!

tren katarlarıyla el sallayıp giderken harfler
erdemin muhtırasında can çekişiyor satırlarım
gün tenini
gece rengini
başım gövdesinden diz(e)lerini kaybediyor
duyulmayan bir göçük altında ‘imdat’ sesi avazım
önce solduğumu
sonra öldüğümü anlatıyor ah’larım
ve geride kırık bir cam endişesi kadar ıssızlığım yankılanıyor




belki ;
dilencisi olurum sonra mahçup bir bağışlanmanın
hatta bir ağaç dikerim ömrüm yeterse
dal büyür
kalem olur
ve belki sayfayla öpüşür yeniden severse

-şimdi her şey biraz yarın-
-ve her şey biraz yarım-

hoşça kal çocuk hüznüm
doğmayan yüzüm
hoşça kal sevgilim
hoşça kal şiir!